Κάμψη πέους- Νόσος Peyronie

Τι Είναι Η Νόσος Peyronie;

Η νόσος Περονί (Peyronie) είναι μια διαταραχή του πέους που χαρακτηρίζεται από τον σχηματισμό ινώδους πλάκας στον χιτώνα (περίβλημα) των σηραγγωδών σωμάτων. Αυτές οι πλάκες προκαλούν απώλεια ελαστικότητας του ιστού, με αποτέλεσμα μεταβολές στο σχήμα και στη λειτουργία του πέους, κυρίως κατά τη στύση. Πιο συγκεκριμένα, εξαιτίας της νόσου, κατά τη διάρκεια της στύσης, εμφανίζεται κάμψη πέους, δηλαδή το πέος ενδέχεται να παρουσιάζει κλίση (στράβωμα) προς τα πάνω, προς τα κάτω ή στο πλάι, ανάλογα με το σημείο όπου έχει αναπτυχθεί η ινώδης πλάκα.

Η κατάσταση μπορεί να συνοδεύεται από πόνο, δυσκολία στη σεξουαλική επαφή ,στυτική δυσλειτουργία και ψυχολογικό στρες για τον ασθενή και την ή τον σύντροφό του. Η νόσος συνήθως επηρεάζει άνδρες μέσης ηλικίας, συχνότερα από 50 έως 70 ετών, ωστόσο μπορεί να εμφανιστεί σε ευρύτερο ηλικιακό φάσμα.

Στάδια Της Νόσου Peyronie

Η νόσος Peyronie  χαρακτηρίζεται από δύο στάδια:

1. Οξεία φάση: Διαρκεί από 6-12 μήνες. Χαρακτηρίζεται από ενεργό φλεγμονή και δημιουργία ουλώδους ιστού κάτω από το δέρμα του πέους, με αποτέλεσμα την κάμψη του ή την πρόκληση άλλων μορφολογικών αλλαγών. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, μπορεί να εμφανιστεί πόνος, είτε όταν το πέος είναι σε στύση είτε όταν είναι χαλαρό.
2. Χρόνια φάση: Εμφανίζεται όταν η φλεγμονή υποχωρεί και ο ινώδης ιστός σταθεροποιείται (συνήθως μετά τους 12–18 μήνες). Σε αυτό το στάδιο, η παραμόρφωση δεν επιδεινώνεται περαιτέρω. Ο πόνος συνήθως υποχωρεί, αν και σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να παραμείνει, ιδιαίτερα κατά τη στύση. Επιπλέον, στη χρόνια φάση, είναι πιθανό να εμφανιστεί στυτική δυσλειτουργία (ED).

Αίτια Της Νόσου Περόνι;

Η ακριβής αιτία πρόκλησης της νόσου Peyronie δεν έχει πλήρως διευκρινιστεί, αλλά θεωρείται πολυπαραγοντική με τους τραυματισμούς, και τους γενετικούς και βιοχημικούς παράγοντες να παίζουν σημαντικό ρόλο. Πιο συγκεκριμένα, οι παράγοντες που φαίνεται να συμβάλλουν στην ανάπτυξή της είναι οι ακόλουθοι:

• Επαναλαμβανόμενοι μικροτραυματισμοί στο πέος κατά τη σεξουαλική επαφή μπορεί να προκαλέσουν αιμορραγία και φλεγμονή στον υποδόριο ιστό, οδηγώντας στη δημιουργία ουλώδους ιστού.
• Κληρονομική προδιάθεση, καθώς η νόσος φαίνεται να εμφανίζεται συχνότερα σε άτομα με οικογενειακό ιστορικό.
• Συστηματικές νόσοι. Σακχαρώδης διαβήτης, αρτηριακή υπέρταση, αθηροσκληρωτική νόσος και κάπνισμα έχουν συσχετιστεί με υψηλότερο κίνδυνο.
• Αυτοάνοσες παθήσεις, όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα και ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος ενδέχεται να επηρεάσουν τη φυσιολογική επούλωση των ιστών.
• Φαρμακευτικοί και άλλοι μικροβιακοί παράγοντες, όπως φαρμακευτικές ουσίες μπορεί να συμβάλλουν στην ανάπτυξη της φλεγμονής και να προκαλέσουν τη δημιουργία ινώδους ιστού. Η ηλικία και οι ορμονικές μεταβολές παίζουν επίσης ρόλο στην ευαισθησία του ιστού.

Συμπτώματα Της Κάμψης Πέους;

Το κύριο σύμπτωμα της νόσου Peyronie είναι η παραμόρφωση ή κάμψη του πέους κατά τη στύση, προς τα πάνω, κάτω ή προς το πλάι. Άλλα κλινικά χαρακτηριστικά της νόσου περιλαμβάνουν:

• Πλάκες (μικρές ή εκτεταμένες) ή οζίδια στο σώμα του πέους, συχνά ψηλαφητές στο ραχιαίο ή πλαϊνό τμήμα.
• Πόνος. Συνήθως εμφανίζεται κατά τη διάρκεια της οξείας φάσης και συνδέεται με τη στύση. Ο πόνος μπορεί να υποχωρήσει στη χρόνια φάση, αλλά σε μερικούς ασθενείς παραμένει.
• Πόνος κατά τη σεξουαλική επαφή.
• Μείωση μήκους ή περιμέτρου του πέους, γεγονός που δυσχεραίνει τη διείσδυση.
• Απώλεια πάχους στον κορμό του πέους, που μπορεί να προκαλέσει εσοχή ή να του προσδώσει χαρακτηριστικό σχήμα «κλεψύδρας».
• Στυτική δυσλειτουργία. Η παραμόρφωση και οι βλάβες στα σηραγγώδη σώματα μπορεί να επηρεάσουν τη σεξουαλική λειτουργία, οδηγώντας σε πρόβλημα επίτευξης ή διατήρησης στύσης.
• Δυσκολία στη σεξουαλική επαφή, επηρεάζοντας τόσο τον ασθενή όσο και τον/την σύντροφό του. Άγχος, ντροπή, αποφυγή σεξουαλικών σχέσεων και κατάθλιψη είναι συχνά, ιδιαίτερα όταν η κατάσταση επηρεάζει την ποιότητα ζωής και τη σχέση του ζευγαριού.

Τα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν αιφνίδια ή να εξελιχθούν προοδευτικά. Αν και ο πόνος συνήθως υποχωρεί με την πάροδο του χρόνου, η κάμψη του πέους μπορεί να προκαλέσει λειτουργικές δυσκολίες. Σε περιπτώσεις όπου η γωνία της κάμψης υπερβαίνει τις 30 μοίρες, η σεξουαλική επαφή ενδέχεται να καταστεί επώδυνη ή ακόμη και αδύνατη.

Νόσος Περονί (Peyronie): Διάγνωση

Η διάγνωση στηρίζεται σε λήψη πλήρους ιατρικού ιστορικού, φυσική εξέταση και, όταν χρειάζεται, απεικονιστικές εξετάσεις.

• Ιστορικό. Ο ιατρός θα ρωτήσει για την έναρξη, την πορεία των συμπτωμάτων, παρουσία πόνου, προηγούμενους τραυματισμούς, προβλήματα στύσης, και τυχόν οικογενειακό ιστορικό ινωδών νόσων (νόσος Dypuytren, νόσος Ledderhose). Επίσης ελέγχονται συννοσηρότητες (διαβήτης, καρδιαγγειακά).
• Φυσική εξέταση. Η ψηλάφηση του πέους κατά ηρεμία μπορεί να αναδείξει πλάκες. Η αξιολόγηση της μορφής κατά τη στύση είναι πολύ σημαντική. Συχνά γίνεται εξέταση υπό φαρμακευτική πρόκληση στύσης για να καταγραφεί η καμπυλότητα, το μέγεθος και η θέση της πλάκας.
• Απεικονιστικές εξετάσεις. Το Υπερηχογράφημα πέους (Doppler) είναι η προτιμητέα απεικονιστική μέθοδος. Απεικονίζει την πλάκα, την έκταση της ινώδους βλάβης, την αιμάτωση των σηραγγωδών σωμάτων και πιθανές αγγειακές βλάβες. Σπανιότερα χρησιμοποιούνται ακτινολογικές εξετάσεις ή μαγνητική τομογραφία για ειδικές περιπτώσεις.

Ποια Είναι Η Θεραπεία Της Νόσου;

Η θεραπεία της νόσου Peyronie εξατομικεύεται ανάλογα με το στάδιο και τη διάρκεια της νόσου, τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων, τον βαθμό επίδρασής της στη σεξουαλική λειτουργία και την ποιότητα ζωής, καθώς και τις προτιμήσεις του ασθενούς. Οι στόχοι της θεραπείας περιλαμβάνουν την ανακούφιση από τον πόνο, τη μείωση της παραμόρφωσης, την αποκατάσταση λειτουργικότητας και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Ειδικότερα, οι θεραπευτικές προσεγγίσεις κατηγοριοποιούνται σε συντηρητικές και επεμβατικές, ανάλογα με την εξέλιξη της πάθησης.

1. Συντηρητική (μη χειρουργική) αντιμετώπιση με παρακολούθηση. Σε ασυμπτωματικές ή ήπιες περιπτώσεις και κατά την οξεία φάση, συχνά προτείνεται η παρακολούθηση για 6–18 μήνες, δεδομένου ότι κάποιες περιπτώσεις σταθεροποιούνται ή βελτιώνονται ελαφρώς με τον χρόνο.
2. Φαρμακευτική αγωγή. Δεν υπάρχει ομόφωνη φαρμακευτική λύση που να επιφέρει πλήρη ίαση. Η τροποποίηση παραγόντων κινδύνου, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης και η υπέρταση, μπορεί να συμβάλει στη βελτίωση της αιμάτωσης του πέους. Αν απαιτηθεί φαρμακευτική παρέμβαση, εξετάζονται από του στόματος  ή ενέσιμες θεραπείες όπως το Perovial που αποτελεί την πιο σύγχρονη και αποτελεσματική αντιμετώπιση της νόσου Peyronie που βρίσκεται στην οξεία φάση . Σε κάθε περίπτωση η φαρμακευτική αγωγή στοχεύει στη μείωση του ινώδους ιστού και απαιτεί εξειδικευμένη ιατρική παρακολούθηση.
3. Μη φαρμακευτικές προσεγγίσεις:
   ● Χρήση συσκευών έλξης πέους (penile traction therapy). Μπορεί να μειώσουν την κάμψη και να βελτιώσουν το μήκος σε ορισμένες περιπτώσεις μετά από τακτική χρήση.
   ● Χρήση αντλιών κενού (vacuum devices) μπορεί να προσφέρουν όφελος στην κάμψη του πέους συνδυαστικά με άλλες, ενέσιμες κυρίως θεραπείες.
4. Χειρουργική θεραπεία, ενδείκνυται σε χρόνια φάση της νόσου και σε σοβαρές περιπτώσεις, όπου η παραμόρφωση του πέους καθιστά τη σεξουαλική επαφή δύσκολη ή αδύνατη. Η επέμβαση πραγματοποιείται μόνο στη σταθερή φάση της νόσου, όταν η κάμψη δεν επιδεινώνεται και ο πόνος έχει υποχωρήσει για τουλάχιστον 6-9 μήνες. Αξίζει, επίσης, να επισημανθεί ότι η επιλογή της χειρουργικής τεχνικής εξατομικεύεται με βάση την θέση και το μέγεθος της πλάκας, την ποιότητα της στύσης και την προτίμηση του ασθενούς.

   Οι χειρουργικές τεχνικές για την πεϊκή κάμψη διακρίνονται σε:
   ● Πτυχωτικές, οι οποίες εφαρμόζονται όταν το μήκος του πέους είναι επαρκές, η στύση καλή (με ή χωρίς φάρμακα), οι κάμψεις σχετικά μικρές και δεν υπάρχουν συνοδές παραμορφώσεις (π.χ. «κλεψύδρα» ή στροφή)
   ●Επιμηκυντικές, οι οποίες προτιμώνται σε ασθενείς με μικρό μήκος πέους, καλή στύση αλλά σοβαρή κάμψη ή συνοδό παραμόρφωση. Όσοι έχουν στυτική δυσλειτουργία που δεν ανταποκρίνεται σε φάρμακα πρέπει να υποβληθούν σε εμφύτευση πεϊκής πρόθεσης. Αν μετά την εμφύτευση παραμένει μικρή κάμψη (<30°), δεν απαιτείται άμεση παρέμβαση και συνήθως υποχωρεί μέσα σε 6–9 μήνες. Αν η κάμψη παραμένει σημαντική, μπορεί ταυτόχρονα να πραγματοποιηθεί χειρισμός ανάταξης (manual modelling), πτύχωση ή εκτομή της πλάκας με τοποθέτηση μοσχεύματος.

Εάν έχετε τη υποψία ότι πάσχετε από τη νόσο Peyronie, επικοινωνήστε με τον Δρ. Γεράσιμο Φραγκούλη. Ο εξειδικευμένος Ουρολόγος – Ανδρολόγος διαθέτει μεγάλη εμπειρία στην αντιμετώπιση ανδρολογικών παθήσεων, εφαρμόζοντας τις πιο σύγχρονες τεχνικές αντιμετώπισης. Προγραμματίστε την επίσκεψή σας, ενημερωθείτε για το κόστος της θεραπείας και τα ενδεχόμενα προβλήματα μετά την επέμβαση, μάθετε εάν νόσος Περονί και καρκίνος συνδέονται και αποκαταστήστε το πρόβλημά σας με ασφάλεια.